Każdy rząd stara się wprowadzać swoje zmiany do oświaty. Jak jednak widać, nie wszystkie one przynoszą spodziewane rezultaty. Większość zmian wprowadza tylko niepotrzebną dezorganizację i zamęt. Głównym błędem wydaje się być m.in. podział na szkoły podstawowe i gimnazjalne. Nauczyciele skarżą się, że nie mają wystarczająco dużo czasu na poznanie uczniów, a to rodzi większość problemów. Wcześniej mieli na to całe 8 lat, a ucznia poznawali od samego początku jego edukacji. W związku z tym reagowanie na wszelkie pojawiające się problemy mogło odbywać się błyskawicznie, a co najważniejsze skutecznie. Szkoła przez to była także bezpieczniejsza, ponieważ wszyscy znali siebie od lat. Teraz uczniowie są bardziej anonimowi, co sprawia, że czują się też w pewnym sensie bezkarni.

Obowiązek szkolny to przymus nauki, jaki nakłada prawo na dzieci do 18 roku życia. Przymus ten rozpoczyna się, w roku, w którym dziecko ma skończyć siedem lat. Dotyczy uczęszczania do szkoły podstawowej i gimnazjum. Jednak w praktyce wygląda to tak, że czasowe ukończenie nauki w gimnazjum, kończy się w wieku 16 lat, uczeń musi podjąć dalszą naukę w jednej ze szkół ponadgimnazjalnych. Z chwilą nabycia pełnoletniości, jednak każdy ma prawo zrezygnować z dalszego kształcenia. Niewypełnianie tego obowiązku skutkuje nałożeniem na rodziców grzywny finansowej. W drastycznych przypadkach, gdy jasno wynika, że nie dają sobie oni rady z wypełnianiem przez ich dziecko obowiązku, mogą wręcz zostać ograniczone prawa rodzicielskie lub też calkowicie odebrane. Są to jednak sytuacje sporadyczne, najczęściej wystarczy skorzystanie z pomocy pedagogów z poradni psychologiczno – pedagogicznych.

Kiedyś lekcja wychowania fizycznego była ulubioną spośród wszystkich przedmiotów. Obecnie uczniowie już nie tak chętnie chcą ćwiczyć. Szczególnie dziewczęta nie są skłonne do tych lekcji. Psychologowie upatrują w tym wielu powodów. Jako pierwszy z nich wymieniają ten, że zajęcia stały się nudne i monotematyczne. Uczniowie zaś skarżą się, że muszą ćwiczyć na źle wyposażonych salach z zepsutym i starym sprzętem. Dodatkowo po męczącej lekcji nie ma zapewnionych natrysków, pod którymi mogliby oni zmyć z siebie pot i się odświeżyć. Nauczyciele przy tym wymagają coraz więcej poświęcenia i zaangażowania, sami niejednokrotnie siedząc na ławce i jedząc chipsy. Uczniowie z kolei przedstawiają kolejne zwolnienia lekarskie. Efekt jest taki, że rośnie społeczeństwo, które nie jest świadome, jak bardzo dla zdrowia potrzebny jest ruch.

Każdy dobrze wie, że programy edukacyjne w szkołach są zbyt przeładowane. Problemem jest także kwestia nauczania języków obcych. Trudno oczekiwać, by uczeń, który ma po kilkanaście różnych przedmiotów, był w stanie nauczyć się choćby jednego języka obcego. Wydaje się to być raczej nieosiągalne bez dodatkowych kursów i korepetycji. Niepotrzebne jest może także to, że zamiast jednego języka, w szkole uczonych jest naraz po dwa lub nawet trzy. Konsekwencją tego jest to, że uczeń nie może opanować ani jednego z nich w stopniu wystarczającym. O wiele bardziej korzystne byłoby przeznaczanie tych godzin, na naukę jednego, ale w sposób skuteczny i trwały. Póki, co jednak nie można liczyć, że cos się zmieni. Szkoła, która proponuje swoim uczniom nauczanie kilku języków naraz, postrzegana jest jako ta lepsza i rokująca dobrze na przyszłość.

Ci uczniowie, którzy marzą o dostaniu się na upragnione studia, już od pierwszej klasy liceum muszą poświęcać wiele czasu na to, by móc to zrealizować. Nie wystarczy tylko czerwony pasek na świadectwie. Dziś potrzeba o wiele więcej. Uczeń, który chciałby opierać się tylko na wiedzy zdobytej w szkole podczas lekcji, nie miałaby szans na dobrą uczelnię. Powszechne stały się kursy doszkalające i różne korepetycje. Każda uczelnia organizuje takie szkolenia dla swoich przyszłych studentów. Uczeń, więc może dokładnie zapoznać się z tym, co będzie mu niezbędne, by móc studiować na wybranym kierunku. Problem pojawia się wtedy, gdy rodziców nie stać na te wszystkie dodatkowe nauki. Jest to, więc system dość niesprawiedliwy. Kiedyś, bowiem wystarczyło to, co na lekcjach i kółkach pozalekcyjnych. Dziś trzeba mocno się starać, by zdobyć całą wiedzę potrzebną do dalszej edukacji.

Kilka lat temu Minister Edukacji postanowił wprowadzić do szkół mundurki dla uczniów. Pomysł ten szybko, jednak okazał się kompletnym niewypałem. Szybko wraz za tą decyzją pojawiły się pytania, kto zapłaci za ich zakup oraz kto będzie decydował o tym, jak ma on wyglądać. Wielu rodziców wprost się sprzeciwiło, mówiąc, że nie stać ich na taki wydatek, inni z chęcią przyklasnęli pomysłowi. Szkoły podzieliły się na te, których uczniowie mieli obowiązek noszenia mundurków i na te, które pozwoliły na całkowitą dowolność w ubiorze. Sprawa wyglądała komicznie. Nie udało się poprzez taką decyzję uczynić szkoły bardziej elitarną i ujednoliconą. Mundurek stał się rzeczą, która wywoływała komentarze i politowanie. Dziś trudno znaleźć szkołę, która po odejściu odpowiedzialnego za to ministra, podtrzymała ten zwyczaj. Zachował się on jedynie w szkołach, gdzie dużo lat wcześniej korzystano z takiego rozwiązania.

Polscy uczniowie już od małego muszą się przyzwyczajać do tego, że w dorosłym życiu wciąż będą poddawani egzaminom. To, co jednak się dzieje obecnie w edukacji jest dośc poważnie alarmujące. Zbyt młode dzieci są poddawane, zbyt wielu testom. Egzamin goni kolejny egzamin, a sytuacja taka budzi u dzieci coraz większy stres. I choć pedagodzy uspokajają, rodzice są coraz bardziej zaniepokojeni. Według nich nie jest dobre to, że dzieci od najmłodszych lat muszą zdawać wielogodzinne egzaminy, nawet gdy zapewnia się je że ich wynik o niczym jeszcze nie decyduje. Dzieciom trudno to jednak zrozumieć. Ministerstwo Edukacji, jednak pomimo tylu apeli o ograniczenie ich, zapowiedziało już, że w najbliższych latach szóstoklasiści będą musieli zdawać jeszcze więcej egzaminów. Starają się przy tym łagodzić nastroje rodziców i zapewniać, że dzieci tą sytuacją denerwują się znacznie mniej niż oni.

Wielu młodych ludzi już we wczesnych latach edukacji doskonale wie, kim chce zostać w przyszłości. Możliwości, jakie współcześnie daje edukacja pozwalają im dążyć do celów, które sobie obiorą już od małego. W Polsce jednak czasem może to być kłopotliwe. I o ile w choćby w Stanach Zjednoczonych, uczeń taki od razu ukierunkowywany jest na konkretny tok nauczania, u nas wciąż jeszcze schemat jest stary. Trudno zrozumieć, po co osobie, która chce rozwijać się w przedmiotach humanistycznych, skomplikowane wzory i sformułowania z matematyki, chemii czy fizyki. Polskie szkoły nie potrafią jeszcze tak pokierować uczniem, by rozwijał on swoje pasje i dążył do realizacji celów. I choć klasy są profilowane, to w rzeczywistości i tak uczeń ma masę przedmiotów, które nie są mu do niczego potrzebne, a zajmują czas, który mógłby poświęcić na to, co naprawdę go interesuje.

Tematy agresji w szkole stale się poszerza. Uczniowie swoje niezadowolenie coraz częściej wyładowują na nauczycielach. Ci, z kolei stają się coraz bardziej bezbronni. Jedyną skuteczną bronią jest zgłoszenie takich faktów na policję. Najczęściej, jednak bywa tak, że szkoły najpierw same starają się z tym walczyć. W wielu przypadkach, jednak bywa to nieskuteczne. Niejednokrotnie zdarza się też tak, że szkoła zupełnie bagatelizuje problem. Stanowczo zaprzecza, że jest u nich agresja. Każdy dyrektor, który w ten sposób stara się chronić swoją placówkę przed zniszczeniem wizerunku, nie wie chyba, jak wielki błąd popełnia. Zamiatanie problemów pod dywan, w żadnym wypadku nie jest rozwiązaniem. Może wręcz prowadzić do jeszcze większych kłopotów. Każda szkoła powinna w sposób stanowczy i bezdyskusyjny dążyć do zmniejszania tego typu zachowań.

Według badań, jakie przeprowadził Najwyższy Urząd Kontroli polscy uczniowie coraz częściej zamiast do szkoły, idą na wagary. Niepokojące jest nie tylko to, ale fakt, że szkoły nie interesują się problemem jakoś szczególnie. Nie dostrzegają lub też nie chcą dostrzec oni, że zjawisko to stale się nasila. Taka postawa dziwi. Wydawałoby się, że nauczyciele – pedagodzy powinni wiedzieć, że najlepsza jest natychmiastowa reakcja. Tymczasem często mija wiele tygodni, zanim rodzic zostanie poinformowany, że jego dziecko nie pojawia się w szkole. Wydaje się, więc, że kwestia ta jest tolerowana. Okazuje się także, że nie ma wypracowanego wspólnego działania między nauczycielami i innymi instytucjami, które z racji swoich zadań, powinny być na bieżąco w temacie. Również władze wielu miast starają się nie zauważać problemu. Nie potrafią, bowiem odpowiednio wyegzekwować wypełniania obowiązku szkolnego wobec nastolatków.